Artykuły

Pontiac Firebird, Historia Modelu w latach 1982-1986
W 1982 roku na rynek wkroczył zupełnie nowy Pontiac Firebird. Model który wcielił się w KITT-a. .






W roku 1982 świat ujrzał nowego Pontiaca Firebird. Był to samochód bardzo nowoczesny pod względem technicznym ,a jego wygląd do dziś budzi zachwyt. Jego nadwozie zostało w całości opracowane w wyniku badań w tunelu aerodynamicznym. Wszystko zostało zaprojektowane w trosce o jak najniższy współczynnik oporu powietrza. Niewielki tylny spojler był w pełni funkcjonalny. Nawet lusterka były ukształtowane tak, aby ta naprawdę niewielka ilość powietrza jaka ma z nimi kontakt kierowana była do góry. W trosce o jak najlepsze prowadzenie zwiększono rozstaw kół, zmniejszono masę ,a w zawieszeniu przednim postawiono na bardzo nowoczesne w owym czasie kolumny McPherson. Specjalnie dla tego auta powstał zupełnie nowy 2,5 litrowy, czterocylindrowy silnik z wtryskiem o mocy 90 KM. Dla wersji Trans Am początkowo zakładano zbudowanie silnika o pojemności 4,9 litra wyposażonego w turbodoładowanie. Niestety projekt zarzucono i ostatecznie wersja Trans Am była wyposażana w dwa silniki atmosferyczne: 305 (5.0l) V8 (typ LG 4) zasilany gaźnikiem oraz 305 (5.0l) V8 z wtryskiem typu crossfire z Chevroleta Crovette. Ta jednostka generowała 165 KM. Jeśli zaś idzie o wersję SE to miała ona motor 2,8 V6 o mocy 102 KM. Firma Pontiac oferowała do wersji SE i Trans Am pakiet WS6 na który składały się: hamulce tarczowe wszystkich kół, opony P215/65R15 Goodyear Eagle GT, 15 calowe obręcze ze stopów lekkich, przednie i tylne stabilizatory, twardsze sprężyny inna przekładnia kierownicza i blokadę tylnego dyferencjału. Podstawowy Firebird z silnikiem 2.5 mógł być wyposarzony wyłącznie w 5 biegową ręczną skrzynię, natomiast Trans Am posiadał 3 biegowy automat TH200C sterowany hydraulicznie.
Wersja Trans Am została wybrana przez magazyn Road&Track jednym z 12 najlepszych samochodów sportowych na świecie!

W 1983 roku wprowadzono pierwsze zmiany. Automat został zmieniony na wersję TH400R4 który w teorii posiadał 4 biegi ale to ostatnie przełożenie było tak naprawdę nadbiegiem i pozwalało na jazdę z dużą prędkoscią przy niskich obrotach. Zastosowana została też gałka zmiany biegów typu T ,a późniejszym okresie pojawiła się pełnowartościowa skrzynia 700-4R. Obok silnika V8 (typ LU5) z wtryskiem crossfire zaofeorowano silnik z zasilaniem gaźnikowym (typ L69) o mocy 170KM. Pojawiłą się też wersja z innym filtrem i zimnym dolotem o mocy 190KM. Firma rzuciła też na rynek pierwszą limitowaną edycję o nazwie Daytona. Wyposażona była w fotele Recaro, kilka dumnych napisów, nakłądki optycznie obniżające, koła aluminiowe innego wzoru o nazwie „AERO” i silnik LU5 z układem wtryskowym typu cross fire.

Rok 1984 przyniósł edycję 15th aniversary. Zawierała ona fotele Recaro, kierownicę Recaro, białe 16 calowe koła, pakiet WS6 oraz białe wstawki we wnętrzu, dach T-top i kilka drobnych zmian w aerodynamice pojazdu. W tej wersji dostępne były dwa silniki V8: LG4 i L69.

Rok 1985 to czas radykalnego przyspieszania sprzedaży. Silnik V8 zyskał nowy układ zasilania o nazwie LB9 co podniosło jego moc ze 190 do 215 KM. Silnik 2.8 V6 w SE został zastąpiony silnikiem 2.8L V6 z nowym wielopunktowym wtryskiem o mocy 135 KM. Z oferty Trans Am- ów znikła przekładnia manualna ,a tylny most został przekonstruowany. Wśród wyposażenia standardowego zagościło także utwardzone zawieszenie z pakietu WS6 i nowe stabilizatory. We wnętrzu pojawiły się nowe fotele Recaro i bardziej funkcjonalna deska rozdzielcza oraz poręczniejsza kierownica. W desce znalazło się miejsce na schowek do map. Zmieniono nieco kształt nosa auta i wprowadzono zintegrowane światła antymgłowe ,a 16 calowe felgi stały się standardem we wszystkich Trans Am- ach Jednoczenie zrezygnowano z „Power Bulge” na masce.

W 1986 nadchodził kres pierwszego modelu Firebirda trzeciej generacji. Zrezygnowano z silnika 2.5 i silnik 2.8L V6 stał się podstawową jednostką napędową co automatycznie wyeliminowało Firebird- a SE. Pojawił się gumowy spoiler i zwięksoznej sile dociskowej oferowany wyłącznie w kolorze czarnym. W Trans Am- ach zrezygnowano z silnika V8 oznaczanego jako 305 H.O L69 gdyż był zbyt paliwożerny i przestał spełniać normy emisji spalin.
Na pocieszenie pozostaje dodać że gdy w roku 87 wkroczył kolejny Firebird trzeciej generacji tzw. Power Bulge na masce powrócił w wersji Formula (w Trans Am już nie zagościł) ,a kolejne lata to szybki przyrost mocy i spadek wagi wszystkich wersji Firebirdów.


Niestety w 2004 roku firma Pontiac podjęła decyzję o zaprzestaniu produkcji modelu Firebird. Obecnie jedynym sportowym modelem tej firmy jest kabriolet o nazwie Solstice z silnikiem 2.4 zaprojektowanym przez Fiata, o mocy 170 KM, oraz GTO (Fiat prowadził do niedawna współpracę z GM w wyniku czego doszło do „wymiany” płyt podłogowych i silników)

Historia Firebirda



Wady i zalety Pontiaca Firebirda trzeciej generacji:

Zalety:
-wygląd
-niski opór aerodynamiczny
-dynamiczne silniki V8 High Output i TPI
-tylny napęd
-spory prześwit co ułatwia użytkowanie na naszych drogach w stosunku do innych aut sportowych
-przyjemna charakterystyka pracy silników V8
-wersje z dachami T-Top
-dobry stopień bezpieczeństwa biernego
-w silnikach sterowanych elektronicznie możliwość zdiagnozowania wielu usterek z pomocą odczytu kodów błędów

Wady:
-bardzo słabe fabryczne hamulce
-często brak lub duże zużycie blokady tylnego dyferencjału co bardzo utrudnia jazdę na śliskich i brudnych drogach oraz psuje właściwości jezdne
-nieudana konstrukcja nadwozia. (Bardzo słaba sztywność skrętna)
-korozja podłogi oraz pod błotnikami i listwami obniżającymi
-awarie termostatów
-opóźnione załączanie wentylatorów chłodnicy
-ogólnie skłonność do przegrzewania się silnika
-wysokie zużycie paliwa wersji V8
-3biegowe automaty i tylko 4biegowe skrzynie ręczne we wczesnych egzemplarzach
-Niezbyt zadowalające osiągi wczesnych silników V8
-Zdecydowanie za słabe osiągi wersji z silnikiem 2.8 V6
-Bardzo słabe osiągi aut z silnikami 2.5 R4
-Samochody Trans Am trudne do opanowania dla niewprawnych kierowców, zwłaszcza w zimie. (tylny napęd, duży moment, często brak lub zużyta blokada tylnego dyferencjału)
-pekanie spawów w wersjach z dachem T-Top
-przecieki dachów T-Top
-bardzo słaba jakość plastików wnętrza
-utrudnione podlewarowanie przodu
-przedni hak holowniczy zaprojektowany przez idiotę
-zawyżone ceny na naszym rynku
-większość aut w stanie podłym



Pontiac GTO


Reklama bliźniaczego Chvroleta Camaro:




BXMASTER





 
Ostatnia modyfikacja: BXMASTER
Dodał: BXMASTER Komentarze (8) Ocena: 10/10


. . Copyright (C) 2004 - 2021 by Pik
Regulamin   Kontakt