VII

KOM vs BWM

- Raz, dwa… - powiedziałem do zegarka podczas schodzenia drogą w dół.
Przez chwilę nie było żadnej odpowiedzi, aż w końcu dobiegł mnie lekko zakłopotany głos Małgorzaty:
- Adam… To… ty…
- A któżby inny. - zaśmiałem się do zegarka - Właśnie idę do ciebie.
- Zaraz… -usłyszałem odpowiedź - Ten gościu w czapce na głowie?
- Tak. To taki mały kamuflaż… Aby mnie ten obolały łysol nie rozpoznał. - wyjaśniłem.
- Dobrze… A kolega?
- Czeka na znak.
- Aha… No to…
- Bez odbioru. - dokończyłem za nią.
I po minucie byłem już koło DN 3.
- Tu Adam. - ponownie nawiązałem kontakt z Małgorzatą.
- Ooo… Adam… Szybki jesteś… - z jej tonu wynikało, że nadal nie ufała zegarkowi.
- Już tak mam. Przygotowana? - zapytałem, lekko kukając zza węgła budynku w kierunku DN 4. Wyglądał całkiem niewinnie.
- Przygotowana… - odpowiedziała kobieta.
- KOM… - teraz zwróciłem się do mojego partnera - Teraz ty…
- Niech gra muzyka i gaz do dechy . - co w żargonie KOM-a znaczyło: "Przygotowany".
- Trzy… Cztery… I rozpierducha! - rozkazałem cicho.

Zza krzaków położonych na górce wzbił się tuman kurzu. Niemalże jak zielona strzała, KOM wypruł ze swojej kryjówki i ruszył drogą w dół. - Tylko nie zapomnij o włączeniu tarczy. - powiedziałem do zegarka, w momencie kiedy pojazd minął mnie i wpadł na parking. - A jakże. - usłyszałem odpowiedź partnera - Patrz i ucz się, ziomie. - po czym, bez większych ceregieli pocwałował… eee… złe słowo… To do konia pasuje… A więc natarł na pierwszą z beemek… Uuuuu… To Było coś… Auuu… Jak te drzwi się wgięły… KOM, ty chyba się nie znasz na samochodach. Tak te BWM kaso… Ucch. I po lampie… Tego bagażnika chyba się już nigdy nie wyprostuje… - Kurwa debilu! - usłyszałem głośne przekleństwo jednego z łysoli, który najszybciej załapał co się dzieje LUB miał najbliżej do drzwi wyjściowych. Zaś chwilę póŹniej dopatrzyłem jego łysą czachę. KOM uznał, że dostatecznie już zrobił w ramach akcji ROZPIERDUCHA. Zawinął jeszcze jedno popisowe kółko, uderzył bokiem w którąś z beemek i ruszył w stronę krzaków mijając zdenerwowanych do kwartetu trzech dwópółkulowych gości. - Dobra robota stary… Żadnych uszkodzeń? - zapytałem go, patrząc jak pruje pod górę. - Nic. Tarcza elektromagnetyczna bez zarzutu. - odpowiedział KOM. - Gośka. - zwróciłem się do asystentki. - Teraz ty. - Dobrze. -odpowiedziała już bardziej pewnie. - I powodzenia. - zakończyłem rozmowę życzeniem zachęty 1. Następnie ściągnąłem okulary, schowałem je do kieszonki wewnątrz kurtki (ale ten świat jest pięknie rozmazany) i mruknąłem sam sobie życzenie zachęty 2: - Przedstawienie musi trwać. Wziąłem głęboki oddech i ruszyłem pod DN 4. Z pozostałych domków wychylali się zaniepokojeni mieszkańcy. Kiedy byłem gdzieś z pięć metrów od miejsca rozróby, dobiegła mnie takie słowa jednego z łysych: - To ten zasraniec z kościoła… Dzwonimy na policję… - Żadnych psów, jasne? - ryknął na niego Frycyk - Bo… Ale nie skończył tego, gdyż zacząłem swoją szopkę: - No widzą panowie, jakie chamstwo!!! - ryknąłem w ich stronę, modulując głos na "menela spod czwórki" i nasuwając czapkę bardziej na oczy - Normalnie ten sam Polonez dwa tygodnie temu pod hotelem w Makowie też zaatakował mojego Malucha… I zrobił to tak, że została mi puszka po konserwach. - ja to mam gadkę. Gangsterzy popatrzyli na mnie głupio. - Odwal się pan. - mruknął w końcu jeden z łysych. Ale ja go nie posłuchałem. Ba, nawet podszedłem bliżej. Ale uwarunkowane to było tym, że chciałem lekko kuknąć do domku i zobaczyć, jak idzie Małgorzacie. - Ale panowie… - dalej leciałem ze swoimi mądrymi tekstami - Możemy złożyć pozew zbiorowy przeciw temu gościowi… Wiecie, jaką kasę będzie musiał zapłacić za szkodę???… Za malucha to pewnie mało co dostanę… Ale te BWM,… I już chciałem powiedzieć: " Ale te BWM to pewnie dużo będą warte…", gdy nagle z DN 4 dobiegł mnie odgłos rozbijającego się wazonu. Na nieszczęście Frycyk i jego goryle też to usłyszeli. Ja tylko głośno przełknąłem ślinę… Żeby to tylko nie była Małgorzata… Żeby to nie ona… - Tak więc te BWM będą chyba coś warte… - szybko zacząłem odwracać uwagę gości od zajścia w domku. Jednak oni bardziej interesowali się sytuacją w DN 4 niż moją skromną paplaniną. - Andrzej, to ty? - Frycyk. krzyknął w stronę lekko uchylonych drzwi, które prawie natychmiast otwarły się na oścież. Stał w nich kaskader, który trzymał…

Małgorzata spojrzała w kierunku krzaków na górce. Ujrzała, jak ponad zielone czubki krzewów wznosi się tuman kurzu. A po chwili ukazał się jego wzbudzacz: gnający w dół z niebywałą prędkością Polonez Adama. Po chwili zniknął z pola widzenia kobiety. - Ten samochód jest jakiś dziwny. - mruknęła, jednocześnie wracając pod okno. Delikatnie kuknęła do środka. Gangsterzy na razie siedzieli pochyleni nad swoimi dotychczasowymi zajęciami. Ale ta sielanka nie trwała długo. Po 4 sekundach od wjazdu Poloneza za budynek, dało słyszeć głośny, metaliczny stuk, pochodzący prawdopodobnie z parkingu przed DN 4. - Co jest… - Frycyk zerwał się gwałtownie z fotela, powodując tym samym upadek prasy. Na ziemię, oczywiście. Jeden z łysych wstał z krzesła, rzucił okiem przez okno, ryknął "Kurwa mać! Auta nam niszczą!" i wyskoczył na pole. Potem dało się słyszeć jeszcze ciche przekleństwa wybiegającego Frycyka oraz już głośniejsze "Kurwa debilu!!!!" pierwszego łysego. - Gośka. Teraz ty. - z zegarka dobiegł ją głos Adama. - Dobrze. - odpowiedziała. - I powodzenia. - dodał ochroniarz i zakończył rozmowę. - Gośka, liczą na ciebie. - mruknęła kobieta, poczym zabrała się za okno. Po dość dziwnie krótkim czasie otworzyła je i sprawnym ruchem wskoczyła do środka pomieszczenia. - …Normalnie ten sam Polonez dwa tygodnie temu pod hotelem… - dobiegł ją z pola głos Adama. Widać było, że świetnie radzi sobie z gangsterami. Po cichutku ruszyła w kierunku stolika. Frycyk był tak zaabsorbowany zajściami na polu, że zostawił na blacie nietkniętą szkatułkę. Bez problemu kobieta tam dotarła, otwarła wieko i wyciągnęła prestorz. Wyglądał tak samo jak ten z kościoła. - Piękny. - zawyrokowała, oglądając go w skąpym świetle pomieszczenia. Następnie umieściła przedmiot w kieszeni. - …Możemy złożyć pozew zbiorowy przeciw temu gościowi… - Adam nadal świetnie "zabawiał" gości. I już Małgorzata chciał opuścić domek, gdy nagle ktoś złapał ją z tyłu. - Czego tu szukasz ślicznotko? - usłyszała za sobą głos kaskadera. - Na pewno nie ciebie, drągalu. - odwarknęła mu, próbując wyrwać się z mocnego uścisku. - Puszczaj! - i odwróciła się w jego stronę. - A, to ty… Frycyk ucieszy się, widząc cię w naszych rękach… - szelmowsko uśmiechnął się kaskader. - Idziemy! - rozkazał. - Ani mi się śni. - wyraziła swoje zadnie. - To jeszcze zobaczymy… - i facet zaczął ją ciągnąć - No rusz się cipo jedna! - warknął, widząc jak Małgorzata się zapiera. - To zobaczymy. - kaskader szarpnął mocnej. Małgorzata straciła równowagę i poleciała na mały stolik z wazonem. Upadając pchnęła naczynie, które spadło na ziemię i rozbiło się w drobny mak. Adam na chwilę zamilkł na polu. Ale zaraz wrócił z kolejnymi zdaniami: - …Tak więc te BWM będą chyba coś warte… Goryl mocnym szarpnięciem podniósł Małgorzatę z ziemi. - Andrzej, to ty? - z pola dobiegł ich głos Frycyka. Kaskader chamsko pociągnął kobietę za sobą, otworzył drzwi i ukazał się zgromadzonym na polu osobom, trzymając mocno …

…szarpiącą się Małgorzatę… Na ten widok nogi ugięły się pode mną… I już po ptokach… - pomyślałem.

C.D.N...